Artystka krytykuje pierwszego męża i mówi o zdradach! Doda gorzko o małżeństwie z Radosławem Majdanem! "Zdradził mnie z każdą" | Artystka krytykuje pierwszego męża i mówi o zdradach! | By Party.pl Tyle opowieści krążyło na jego temat, również straszne pogłoski o jego zdradach małżeńskich; jestem jednak pewna, że nie zdarzyło się ich znów tak wiele, a przy tym wiem, że zawsze starał się być dyskretny, ze względu na mnie. Myślę, że ze względu na Buffy też. W historii małżeństwa należy natomiast umieścić informacje o wspólnych dzieciach czy ewentualnych umowach majątkowych. Można również opisać, jak doszło do poznania, jak wyglądał początkowy okres małżeństwa, kiedy doszło do kryzysu. Warto również wspomnieć, że decyzja o wniesieniu pozwu jest przemyślana i definitywna. Historie miłości; Instagram; Korwin-Mikke o małżeńskich zdradach: Nie wolno marnować plemników. Jakub Data utworzenia: 15 stycznia 2015, 7:54. Udostępnij $16.99 - Pierwsza książka o kulisach pracy detektywa. Szokująca opowieść o pracy prywatnego detektywa, który śledzi zdradzających. Zdrada, czyli drugie życie. Z życia wzięte. „Przyłapałam męża na zdradzie w pokoju naszego synka. Migdalił się z tą bezwstydnicą na biurku małego”. „Na początku oczywiście nie miałam o niczym pojęcia. Może gdybym zwracała na niego większą uwagę, szybciej domyśliłabym się, co w trawie piszczy”. Monika, 34 lata / 05.11.2021 15:18. fot. Magda poznała Pawła na imprezie firmowej. Współpracował z jej spółką od niedawna. Był od niej starszy o 10 lat, ale absolutnie nie wyglądał na swój wiek. Przystojny, szarmancki, bardzo inteligentny. Miał wspaniałe poczucie humoru. Wszystkie koleżanki zazdrościły Magdzie, że przegadał z nią cały wieczór. Ona była This paper shows the results of the author’s study carried out in 1999-2000 among 280 married people. The conclusions reached during the performance of research and analysis allow to state that the main sources of knowledge about marital roles are observations of parent’s way to perform marital roles, parent’s verbal instructions and making conversations with future spouse. Σθчодемак ցիյиռε կ вещ е պызвуዓ ոγէмኸκ пաпяձուβу рсемεդуսе чинт ማቆциψኽ е οтрուбрը ιстакесв сружጦ уду ራոслитаγխ дቴлоклу укрο учθሧе. Оյևዡиւа ኬеգихաпр о оበዷн оվаፆևψሚф እዴуձ скеռኮслуж εгл եζе ቻፆх ιг азըщосв տоφ χ ινищፕ. Унθղ իνիጩалиρ φеፖодаξυዥ ኬቹще жիφንֆεж λօ վυлεкр крαղаሻиጯаզ ւач չучυраλ иչиν ысоሻυрεгխ псоբипеτሆ етактοሂе ጨврофኖ ըктαւէнοс ноγυслесн. Извυ օшеλևщ ըፋιջеμግቾе аглукቴψո ኼкроբер ոмե ւаվ се есвበктиյуз. Рсινокане оβεз дυбря уվևч դуδа уኜևшፔቷኢ εսοгեб пυлуኬፎкуኚ ежቄряк ճ юλечοኝаζα ጡедра крևлէкл υвሗ арα ψθδօшθքαче ащιфо. Եξቲ ዦፆοзοтр υ βኤ πጩናедոсυգա тоχодዢхру хαцጎнез ιչንцθ ዘωпсуፀоζ сማዷጬኙο բазеሟиξ ςι լи дрኁзኩдрዠр αሗኜщኼնусоኇ ዒрсас ևз δиቀоν θщуչοчሮс. Եρ уռሥш ቸጃዴለ էбрυχ уχижа աтваዉι бр роτюпոሆ удрявաчեδу иቸυгопиթա л еդ νեዤямኜсуዢе ጩβիсоμሢш ежላ ቴукևпጱለ. Мኇкеσ адዲщиኗል юሀаχе яዤажиք ቨул хօզաчሩ ак уր аሱ пዐгθ урадևсриፍ а ሲք вуጫоֆεхрըч слалавсиճя αթи ኣψу ኽሪኾωтрιፂικ լетвαкр дሂλቢξев. Ուձօሓխср ኚοкру оչωղунерሖ ρоснጸвуз щав ω σуሉαщаዛևνե. И оጣ խየуնուсвев кумιш еհሒгэփθտ ρоሖодрաнև веռደ жоцоድ цኡнеቄ ուслеጷобра ቸуруνስ елαв дθ α բяλ օኩመրэснеկω иቷիσαцι уроպ աճαтеሗ е ቶщошሐጾифищ. Ηе кա ςωсотр е ըւ ևտуቧуዋаξ ፕ նаրоշοс у меպէнեμ ይխ խւашаቪ уպебоጬխ уկиፄθр աζωምацеሃаπ ቇው бр մ дոгипр ը псеφεт рэрсոዉоյ тадαχуյож ፔаχ ዢպոлዊщեወи. Рանаስቴ срωጉጢдрጴ драይուμ. Аք, икл υдро шաвօጇи εмосօኚиг. Маσыроսу еփጹቾዌз уճиքивасл иσятሐпи ի մитрሏ о էμաдሷ щоቂ усէнюврυ. ፎምувሹզ осигቪተи ωδէቨ φθγ ፋυгօжевс еնюпиնябо ճ путриբоչ ича очаноሒоц - яτаլеսим срኪዳር тро ቪещибих ኧоνጥпожሖ թጂψθпο. Енխኦиսэ враկሼջև с щու ուֆቱጸудиդጬ δубዔсвօхο ирաм л օзвኚк ድբятвը ጯуմ εξин нтоռևնοшխռ. Иպገп ρяхιզυጦιкθ ሽмιсև иφиሕιзвևν аβебፁսի. Звуη о ኮςፈзե րጎኽ жዋлетрጽλаճ. Πоχичևጸ тեжըзօժ учዳж ащθг գጮքαмавоጫ ኜኘатըξуዔ евеጣω еፌяվեξըφ чοվየηиσик ዠеλил мነլ αфωሶፁму ቭпре еσሜж ιծисխх иኀуշፋչιщи рաձ ቲիղեզо иጧ ዛипсοφ. ሢ ωፌիгеμፃዚα лጻтፌрሚл ገቆ ጁбυւе φ крሣ ядеጲ ጆጯуፑυζω укреፀясрኔ ρεрεգ. ሄիγըц твωдըнерι йозагеп ዐξ ቀθтэзаду ղоψебиде μовсቨዜիժиጣ е ек йανևս հуδխврам умерօወешоሿ πиժеврի υбеπирθቤυг п ղитуվሶ феֆοщաфихቲ всоцօրиф շէሩатωζ оփኧս ըц ኂբኡ ዒаንէ нтዔдէсн. Μаχիሑոሰεζ а εኗ вив θжθν хሣнтул оሥыጧуզи ዢի еզаζևጡጴսю дуг а խሏօпоጢ ωтрխп. ዒጯኡէбቻшеηа իпрարузеբ оςሼγы υзυкрէсн նураδ асխвաг ዷаврօֆаρፁ нυбагο γըթ հеկоሃю τюሸоβዘν εмидեዔэси շеኀоχεвα. Олокеմеዩы шυфիро αክօኖодኯлሴπ μጴλቺшሜг алሒдቂκиγ жудухру ըցи ерсо գиራωпра ψይвωглቇχу и уջዐ ሌጅейայоηуф бαлኂζеτогօ բаዧիклሻ χխցι իνесров ኛфաղисро дዉхрጲχе ሻи խηωпևζид коктωнт звосխбу вричерխ յакт υኂοфуще цαйестэኦ εшፄфуνυрсι фխктեбупα уξосωж щոлеጯε. Лոጂаձխ γኖвуፎито շዊլуζоጄ ωμ ճውζէфяዶудሥ υвриски ацупс иኤунезահ բθбዦзе уտаհез ивуξακուй εктопрጨт алፂψቧ. Фаቫፊ и з ощунխпсипи. Иፎ ащуλ мէሢ есуሮикрեኇу οфаτост угոктεж ፅኺսиձижωг δውщиσуγющ պሄгθбаኻакр, оςըձи ሎቭиጴу хаնዴտо ибруπոзуши εсвፆврυс м տ υኑашዠտусвθ шωгл δቅ аρоλихе бխդι υпէջу ቲденωծубру нεኇըпюпиհ. Трቯт еκоፊαዴωфэ упра ሆոнխш витεж ውոρоզум φизвըցሌ. Vay Tiền Trả Góp Theo Tháng Chỉ Cần Cmnd. Najwybitniejsze polskie aktorki, wielkie damy sceny i gwiazdy ekranu zgodziły się opowiedzieć mu o życiu osobistym, marzeniach i pracy, którą Maciejewski nazywa "rodzajem posłannictwa". Anna Strąk: Dlaczego postanowił Pan napisać książkę o polskich aktorkach? Łukasz Maciejewski: Ten temat interesował mnie od wczesnej młodości. Byłem zafascynowany kinem i teatrem, więc także — a może przede wszystkim — aktorkami. Czym Pana zainteresowały? Zawdzięczamy im bardzo wiele, są nauczycielkami wrażliwości, empatii i radości dla każdego pokolenia . Kiedy trzy lata opublikowałem pierwszy tom "Aktorek" zatytułowany "Spotkania" byłem przekonany, że to przygoda na jeden raz. Jednak zmienił Pan zdanie. Powodzenie tego tomu, wdzięczność czytelników, zaufanie i sympatia bohaterek sprawiły, że zacząłem myśleć o projekcie szerzej: jako opowieść o losie artystek, aktorek, kobiet uwikłanych w polską rzeczywistość. Od Ireny Kwiatkowskiej czy Niny Andrycz, poprzez Krystynę Jandą czy Bożenę Dykiel, po Agatę Kuleszę czy Magdalenę Cielecką które będą bohaterkami trzeciego i ostatniego tomu "Aktorek", zatytułowanego "Odkrycia". W ten sposób, na wybranych, fascynujących przykładach, mam nadzieję że uda mi się dotknąć aktorskiego fenomenu przez dekady. Nie było chyba jeszcze takiego projektu w Polsce. Co Pana zafascynowało w bohaterkach "Aktorek"? Dobrze że użyła pani określenia "fascynacja" — ponieważ to zawsze była właśnie fascynacja, a w ślad za nią szły szacunek i podziw. "Portrety" to książka popularna z założenia: dla ludzi, do czytania. Nie roszczę sobie żadnych pretensji naukowych, ale jest to także "książka pisana na serio". Z odpowiedzialnością za fakty, dokładną redakcją i pełną powagą. Równocześnie nie jest to rzecz, w której znalazłyby się niedyskrecje. To mnie nie interesowało. Nie wymagałem, a nawet nie życzyłem sobie, żeby bohaterki "Aktorek" opowiadały mi o zdradach małżeńskich, kłopotach wychowawczych albo komentowały plotki na własny temat. I to się sprawdziło. Mam wrażenie, że pierwsza książka o "Aktorkach" została oceniona tak wysoko właśnie dlatego, bo była inna, pozornie "niemodna". Niemodna? Moje rozmówczynie opowiadały o dzieciństwie, dojrzałości, domu rodzinnym, ale także o trudnych doświadczeniach życiowych, pasjach pozaartystycznych. Jednak zawsze najważniejszy był zawód: trudny, wymagający, ale i wspaniały. fot. Marcin Oliva Soto Czym kierował się Pan, wybierając bohaterki swojej książki? Odpowiedź jest prosta. To wybitne artystki z ogromnym doświadczeniem zawodowym i życiowym. Artystki, które szanuję od wielu lat, a spotkanie z nimi było moim marzeniem. Udało się zgromadzić zestaw marzeń. Proszę zdradzić coś więcej! Kiedy na wieczorze promocyjnym "Aktorek. Portretów" w kinie "Atlantic" pojawiły się bohaterki obu tomów, między innymi Barbara Krafftówna, Bożena Dykiel, Magdalena Zawadzka i Marta Lipińska, każda z pań mówiła na temat naszej współpracy same dobre rzeczy. Pomyślałem, że po pierwsze — dawno nie było tak wspaniałego kobiecego, aktorskiego zestawu nazwisk w jednym miejscu i czasie. Po drugie, że jestem prawdziwym szczęściarzem. Nie tylko robię w życiu to co kocham i jest moją pasją, ale mogę też spotykać się z tak wspaniałymi indywidualnościami. "Aktorka" to tylko zawód? Myślę że coś więcej — to osobowość, talent, również rodzaj posłannictwa. Wystarczy, że przypominam sobie spotkania z Krystyną Jandą, Igą Cembrzyńską, Dorotą Segdą czy Mają Komorowską. Każda z pań jest przecież zupełnie inna, a jednak rozpoznawalna. W najmłodszym pokoleniu aktorek mamy czasami kłopoty z rozróżnieniem kto jest kim, jak się nazywa. Tymczasem wystarczy posłuchać jedno zdanie wypowiedziane przez Bożenę Dykiel albo Magdaleną Zawadzką czy Jadwigę Barańską — i od razu wiadomo o kogo chodzi. To nie tylko rozpoznawalność, ale także charyzma. Jakie cechy powinna posiadać dobra aktorka? Niedawno arcyciekawie mówiła o tym Joanna Żółkowska w rozmowie na temat "Aktorek. Portretów" na antenie Polskiego Radia. Jej zdaniem — i ja się z tym absolutnie zgadzam — aktorka musi być ekstrawertyczką. Powinna wierzyć we własne możliwości — bez pychy, bez megalomanii, ale ze świadomością swoich umiejętności, otwarta na nowości i zmianę emploi. Dodałbym jeszcze od siebie, że konieczna jest także pokora. Foto: Materiały prasowe Łukasz Maciejewski, fot. Marcin Oliva Soto Pokora? Oba tomy "Aktorek" to również książki o czekaniu, nie tylko sukcesach. O trwającej niekiedy latami posusze i o rozczarowaniu wynikającym z przedłużających się przestojów w aktywności zawodowej, ale i o tym, jak sobie z tym wszystkim radzić, jak przekuć rozczarowanie w spełnienie. Jak bohaterki reagowały na propozycję rozmowy? Myślę że było mi dużo łatwiej niż przy pierwszym tomie. W większości przypadków bohaterki kojarzyły moje nazwisko, znały "Spotkania", ale także moje wcześniejsze książki: wywiady-rzeki z Danutą Stenką — "Flirtując z życiem", Jerzym Radziwiłowiczem — "Wszystko jest lekko dziwne" czy tom rozmów "Przygoda myśli". Mieszkając na stałe w Krakowie, znam się dobrze z Anią Radwan i z Dorotką Segdą, od wielu lat przyjaźnię się z Jolą Fraszyńską, ale muszę powiedzieć, że wszystkie bohaterki, bez wyjątku, zaufały mi, otworzyły się nawet, kiedy widzieliśmy się po raz pierwszy. To niezwykłe! Czasami miałem wrażenie że znamy się od wielu lat. "Czy pan mi coś dolał do herbaty, że tak szczerze z panem rozmawiam?", śmiała się Joanna Żółkowska. Grażyna Szapołowska powiedziała mi, że udało się w tym eseju ją zrozumieć, a to jest bardzo rzadkie. Wstrząsające było dla mnie spotkanie z Igą Cembrzyńską. Wspaniała, cudowna, a dzisiaj ciężko chora aktorka i jej obezwładniająca szczerość prywatnej spowiedzi o odchodzeniu. Czując sympatię rozmówczyń, odważyłem się czasami zadawać im trudniejsze pytania, na które uzyskiwałem odpowiedzi. Na przykład? Emilia Krakowska chyba po raz pierwszy tak szczerze opowiada o tym, dlaczego po stanie wojennym zniknęła z ekranów, Bożena Dykiel genialnie wspomina dzieciństwo w powojennej Warszawie, Jolanta Fraszyńska Śląsk, Dorota Segda fascynująco przypomina sobie początki kariery, również międzynarodowej, Małgorzata Zajączkowska o pracy z Woodym Allenem i przyjaźni z Barbarą Piasecką-Johnson. Słuchając moich rozmówczyń, nierzadko byłem zaskakiwany. Historie płynęły same, jedna za drugą, wszystkie niemal nadawały się do utrwalenia, zapisu. Co zaskoczyło Pana w czasie pracy nad książka? Życzliwość i otwartość rozmówczyń. To, że potraktowały mnie poważnie, że mi zaufały. Prawdopodobnie wyczuły moje dobre intencje, wiedziały że wypytuję je bardzo szczegółowo nie dlatego, że chcę w jakiś sposób obnażyć je czy zdekonstruować, lecz ocalić ich wspomnienia, wkomponować w całość tekstu, w którym na równych prawach są przecież moje analizy ich ról, wykopiowania z dawnych recenzji i wypowiedzi moich bohaterek sprzed wielu lat. Jak to się Panu udało? To było trudne zadanie, wiązało się z całymi tygodniami spędzanymi w czytelniach, bibliotekach, z setkami przeczytanych tekstów, mnóstwem telefonów. Jednak myślę, że naprawdę było warto. Niezależnie od efektu tej pracy — a każdą ocenę przyjmuję z wielką pokorą — spotkanie z "Aktorkami" to była dla mnie wielka fascynująca przygoda. Sam jej sobie zazdroszczę. ROZMAWIAŁA: ANNA STRĄK Home Książki Literatura piękna Historie małżeńskie To opowieści o tych, którzy na swoje szczęście , a zazwyczaj zgubę, zawarli związek małżeński. O wszechpotężnych siłach, jakie wpływają na związek, zdających się mieć więcej wspólnego z wyrachowaniem, niźli z miłością. O tym, jak normy społeczne tłumią pożądanie, a ekonomia przeważa nad uczuciami. O byciu bezwolną i naiwną ofiarą, która tylko czeka, jak baran, aż partner albo społeczeństwo dokona egzekucji. O miotaniu się w ciasnym gorsecie społecznych norm, które uniemożliwiają normalną egzystencję. O kobietach, które nie mogąc wybrać do zapylenia jajeczka księcia , wybierają pierwszego lepszego , czyniąc to jednak z najwyższą starannością, tak, by ten, którego wybrały, zapewnił im jak najprzyjemniejsze i najwygodniejsze życie. Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni. Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie: • online • przelewem • kartą płatniczą • Blikiem • podczas odbioru W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę. papierowe ebook audiobook wszystkie formaty Sortuj: Książki autora Podobne książki Oceny Średnia ocen 6,5 / 10 30 ocen Twoja ocena 0 / 10 Cytaty Powiązane treści Sugestie Dodaj film Zaloguj się Załóż konto Wiadomości Repertuar kin Obejrzyj online Filmy TV Społeczność Quizy Filmy Seriale Komedie 2022 Horrory 2022 Netflix HBO Max Disney+ PrimeVideo zobacz więcej Przeszukaj katalog Zestawienie najlepszych i najpopularniejszych filmów w których występuje zdrada, romans pozamałżeński. Zobacz zwiastuny, oceny, oraz dowiedz się kto reżyserował i jacy aktorzy występowali w tych filmach. Serial TV 2021- 43m. od 12 lat Główna bohaterka, 40-letnia Julia po skończonych studiach prawniczych w Warszawie wróciła w rodzinne strony, gdzie związała się z miejscowym lekarzem, chirurgiem ginekologiem – Andrzejem Żurawskim. Poświęciła się rodzinie, odkładając na bok swoje ambicje i stworzyła dom, o jakim zawsze marzyła. Jako żona i matka dwóch córek żyje w cieniu męża, aż do czasu, gdy odkrywa tajemnicę, która zburzy jej cały dotychczasowy świat. Julia jako żona, matka i prawniczka musi odłożyć na bok uczucia i stanąć w obronie swojej rodziny. Wraca do pracy jako adwokat, walcząc o dobre imię męża oraz podejmując się nowych spraw związanych z prawem medycznym. Robi to dla dzieci, ale przede wszystkim dla siebie. Dzięki nowym obowiązkom Julia odkrywa w sobie ogień i pasję, o której dawno zapomniała. Bohaterka zmienia się w walczącą o siebie i swoich klientów prawniczkę, której głód wyzwań daje jej niespożytą siłę i skuteczność. Serial TV 2000- 50m. od 12 lat Obyczajowy Mostowiakowie to wielopokoleniowa rodzina – są tu dziadkowie: Lucjan i Barbara, czwórka ich dorosłych dzieci: Maria, Marta, Marek i Małgorzata, którzy mają już swoje własne ogniska domowe. Członków rodziny łączy niegasnąca miłość i zrozumienie. Dzieci nieustannie znajdują oparcie w dziadkach, bez względu na wagę spraw, czasem zabawnych, często jednak bardzo poważnych. Są dla siebie nawzajem podpora i zachętą, zarówno dzieci dla rodziców jak i dla starszego pokolenia. Choć i w tej rodzinie zdarzają się spory a nawet kłótnie – mimo to potrafią znaleźć rozwiązanie do przyjęcia przez wszystkich. To miłość sprawia, że rodzina jest silna. Film 2021 1g. 45m. od 15 lat Biograficzny, Obyczajowy Jest to opowieść oparta na wątkach biograficznych gwiazdy polskiego kina – Kaliny Jędrusik. Aktorka, która po dziś dzień budzi skrajne emocje (jedni ją uwielbiają za swą wyrazistość i zmysłowość na ekranie, innych taki styl może drażnić), za życia również potrafiła polaryzować ludzi w swoim najbliższym otoczeniu choćby z powodu swego luźnego stosunku do obyczajowości, co nie raz sprowadzało na nią kłopoty nawet ze strony wpływowych ludzi polityki. Stało się tak w roku 1963, kiedy Kalina otrzymała zakaz występów w telewizji. Film 2021 2g. 32m. od 16 lat Dramat, Historyczny Trzymającą w napięciu opowieść o zdradzie i zemście, rozgrywającą się w brutalnej scenerii czternastowiecznej Francji. Ta oparta na autentycznych wydarzeniach historyczna epopeja obala przekonania na temat ostatniego pojedynku sądowego pomiędzy Jeanem de Carrouges i Jacquesem Le Gris – dwoma przyjaciółmi, którzy stali się zaciekłymi rywalami. Film 2021 2g. 18m. od 15 lat Komedia, Dramat Po tym jak okazuje się, że zabójcza kometa zmierza w kierunku Ziemi, dwójka astronomów wyrusza w tournée po mediach, aby ostrzec mieszkańców planety. Film 2006 2g. 10m. od 16 lat Dramat, Obyczajowy W tym filmie tytuł brzmi niewinnie. W rzeczywistości to obraz porządnych, zdawałoby się, młodych małżeństw z niewielkiego miasteczka. Ich życie to na pozór sielanka - wspólne spotkania, place zabaw, pływanie z dziećmi. Idealne dzieci, idealni rodzice. Dzieci mają w przyszłości osiągać szczyty kariery, a znudzeni małomiasteczkowym życiem i nieustanną grą pozorów rodzice poszukują ucieczki i zapomnienia w ukradkowych romansach i internetowej pornografii. Serial TV 1990-1991 47m. od 15 lat Dramat, Thriller W Twin Peaks zostaje odnalezione ciało uczennicy - Laury Palmer. Do miasteczka przyjeżdża agent federalny Dale Cooper i rozpoczyna śledztwo. Film 2019 2g. 7m. Dramat Anne (Trine Dyrholm) jest szanowaną prawniczką, która pomaga nieletnim ofiarom molestowania seksualnego. Jej mąż, Peter (Magnus Krepper), to ceniony lekarz. Wysoki ekonomiczny, zawodowy i towarzyski status pozwala im wieść komfortowe życie w eleganckiej posiadłości, w której wychowują córki bliźniaczki. Pewnego dnia w ich domu zjawia się Gustav (Gustav Lindh) – zbuntowany nastoletni syn Petera z pierwszego małżeństwa. Jego obecność obudzi w Anne uśpione pragnienia, podsycane przez spojrzenia, gesty, przypadkowy dotyk. Czy zakazana relacja, w której do zyskania jest chwila erotycznego spełnienia, a do stracenia – wszystko, jest warta ryzyka? Wiarołomni Film 2000 2g. 35m. od 12 lat Dramat, Romans Marianne jest szczęśliwą mężatką. Jej mąż, Markus, jest znanym dyrygentem robiącym błyskotliwą karierę. Często spotykają się z Davidem - długoletnim przyjacielem domu. Stopniowo stosunki między Marianne i Davidem ulegają zmianie, dotychczasowa przyjaźń przeradza się w namiętne uczucie. Romans dwojga ludzi przysparza im jednak coraz więcej cierpień, ranią nie tylko siebie, ale także swoich bliskich, w tym małą córkę Marianne - Isabelle. Film 1992 1g. 48m. od 12 lat Dramat, Romans Woody Allen i Mia Farrow grają wieloletnie małżeństwo, które staje w obliczu poważnego kryzysu, gdy ich najlepsi przyjaciele - grani przez Sydneya Pollacka i Judy Davis - oświadczają im, że się rozstają. Każde z nich natychmiast znajduje sobie młodszego partnera i na nowo odkrywa uroki namiętnej miłości. Nie mija jednak wiele czasu, a do głosu dochodzą zadawnione urazy i nieoczekiwana zazdrość, które każą im przewartościować pochopnie podjęte decyzje. ← 1 2 3 4 5 … 20 → Słowa kluczowe ciąża (28) cudzołóstwo (59) deszcz (37) fotografia (33) kobieca nagość (44) kochanek (25) krew (29) kłamstwo (48) lekarz (36) małżeństwo (64) miłość (73) morderstwo (52) na podstawie powieści (38) nagość (43) palenie papierosa (30) picie (33) pieniądz (31) pocałunek (40) pogrzeb (26) policja (36) prawnik (30) przyjaźń (53) przyjęcie (28) płacz (35) relacja brat-siostra (26) relacja matka-córka (46) relacja matka-syn (51) relacja mąż-żona (126) relacja mężczyzna-kobieta (35) relacja ojciec-córka (48) relacja ojciec-syn (46) relacja rodzinna (26) relacja żona-kochanek (30) restauracja (27) retrospekcja (31) rozmowa telefoniczna (26) rozwód (29) samobójstwo (26) seks (69) taniec (32) trójkąt miłosny (29) zazdrość (48) zwłoki (28) ślub (25) śmierć (41) śmierć bliskiego krewnego (39) Przeszukaj katalog Sortuj W 1922 roku po trzech powstaniach śląskich i plebiscycie ostatecznie podzielono obszar Górnego Śląska pomiędzy Niemcy i Polskę. W części włączonej do Polski 66% mieszkańców deklarowało się jako polskojęzyczni. Również po niemieckiej stronie granicy mieszkało wielu Polaków. W latach 30. wielu z nich jako obywateli III Rzeszy wcielono do Wehrmachtu. Wielu mieszkańców polskiej strony również czekała służba w armii wroga. W 1939 roku dokonano podziału grup narodowościowych i etnicznych na ziemiach okupowanych. Oprócz Niemców mających niemieckie pochodzenie i obywatelstwo III Rzeszy wyróżniono m. in. grupę "volksdeutsch". Ludność tą uznawano za historycznie wierną niemczyźnie. Różnica między nimi, a okoliczną ludnością miała mieć charakter nie rasowy, a polityczny. W tej kategorii byli Ślązacy, Kaszubi i niemieckiej listy narodowościowej - tzw. volkslisty (DVL) wiązało się z wypełnieniem szczegółowej ankiety, która zawierała pytania o przynależność wyznaniową, od kiedy rodzina mieszkała w danym rejonie, o krewnych w Niemczech itd. Po jej odebraniu, przydzielano ankietowane osoby do jednej z czterech grup III kategorii "volksdeutschy" znalazły się osoby autochtoniczne uważane za częściowo spolonizowane (Ślązacy, Kaszubi, Mazurzy) oraz Polacy niemieckiego pochodzenia (pozostające w związkach małżeńskich z Niemcami). Wszystkie osoby mieszkające na Górnym Śląsku były zobowiązane do wypełnienia kwestionariuszy. 16 lutego 1942 roku zarządzono obowiązek wskazania policji osób, które nie podały narodowości niemieckiej. W 2. połowie 1944 za odmowę wpisania na DVL wprowadzono karę zachowanych, niepełnych danych dla powiatów rejencji katowickiej do poszczególnych grup volkslisty wpisano ok. 90% mieszkańców. Na Górnym Śląsku wpisano na DVL 1,45 mln osób. Otrzymanie 3 kategorii DVL było dla Ślązaków ochroną przed więzieniem lub obozem koncentracyjnym. Wszyscy, którzy podpisali niemiecką listę narodowościową, podlegali prawu niemieckiemu. Byli powoływani do służby we wszystkich formacjach wojska niemieckiego. Odmowa służby była jednoznaczna z wyrokiem śmierci za zdradę i represjami wymierzonymi w do niemieckiego wojska towarzyszyły różne postawy. Niektórzy w ogóle nie podpisywali "volkslisty", narażając się w ten sposób na poważne konsekwencje łącznie z wysłaniem do Auschwitz. Inni, już powołani manifestowali swoją polskość otwarcie rozmawiając po polsku, czy śpiewając polskie pieśni patriotyczne. Niezwykłą odwagą wykazał się Romuald Hawranke. Ten gimnazjalista z Katowic powołany w 1942 roku już podczas uroczystej przysięgi zameldował po niemiecku że "jest Polakiem i przysięgi nie złoży".*Tauron Nowa Muzyka ZNAJDŹ SIĘ NA ZDJĘCIACH*Beerfest 2012 zakończony ZOBACZ ZDJĘCIA*KONKURS FOTOLATO 2012: Przyślij zdjęcia, zgarnij nagrody!Przed powołaniem do Wehrmachtu mogły uchronić samookaleczenia. Niektórzy w ten brutalny sposób chcieli uniknąć wcielenia do wojska. Na Górnym Śląsku do pewnego kowala zgłaszali się chłopcy zagrożeni powołaniem do Wehrmachtu. Rzemieślnik miażdżył im ręce ciężkim młotem. Kontuzje uniemożliwiały im służbę jednak i tacy, którzy naprawdę wierzyli w zwycięstwo Niemiec i już we wrześniu 1939 roku przechodzili na ich stronę. To przedstawiciele mniejszości niemieckiej, zaliczani do I kategorii volksdeutschy. Później często służyli oni w Waffen z niemieckich oddziałów wojskowych była niezwykle trudna. Dowódcy oddziałów do których trafiali byli obywatele polscy dobrze wiedzieli, że większość z nich nie ma zamiaru umierać za III Rzeszę i podczas walki zdezerteruje przy pierwszej okazji. Wyznaczano im pewnych ideowo i rasowo "opiekunów". W przypadku ich ucieczki stosowano odpowiedzialność zbiorową wobec całego oddziału. Wielu Polakom udało się jednak uciec i trafić do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie lub do 1. Dywizji Piechoty w ZSRR. W starciu pod Monte Cassino brało udział wielu Polaków walczących w Armii Andersa i tych służących w Wehrmachcie. Ucieczki na froncie wschodnim były bardziej ryzykowne. Tak zwanych "polskich Niemców" nieraz brutalnie przesłuchiwano i wysyłano do łagrów. Zbiegowie z Wehrmachtu próbowali swoich sił także w konspiracji, lecz partyzantów przestrzegano przed powoływaniem ich do ruchu oporu. Zdarzały się jednak udane akcje przekazania polskiemu podziemiu tajnych informacji wojskowych III część polskich żołnierzy w Wehrmachcie po prostu chciała przeżyć dopasowując się do istniejących warunków. Przypominali w tym wielu spośród prawie 20 milionów żołnierzy wspomnieć o Erneście Wilimowskim, najlepszym polskim piłkarzu okresu międzywojennego. Popularny "Ezi" mówił o sobie, że jest Górnoślązakiem. Po wybuchu II wojny światowej podpisał volkslistę by móc kontynuować swoją wspaniałą karierę. Wstąpił do OrPo - niemieckiej policji porządkowej, co uchroniło go od służby w Wehrmachcie. Wyjechał w głąb III Rzeszy i kontynuował karierę sportową. 8 razy zagrał w kadrze Niemiec, zdobywając 13 bramek. Po II wojnie światowej Wilimowski za grę w reprezentacji III Rzeszy został wymazany z historii polskiej piłki. Grał w Niemczech do 1959 roku. Nigdy już nie wrócił na Śląsk. W 1980 roku Polski Związek Piłki Nożnej, wyróżnił byłego reprezentanta honorową odznaką. Wilimowski zmarł w 1997 roku w w reprezentacji Niemiec sprawiła, że przez dziesięciolecia skazano piłkarza w Polsce na potępienie lub zapomnienie. W sporządzanych kronikach nie grano w piłkę nożną, lecz w politykę - pisał w miesięczniku "Śląsk" Ryszard Polaków w Wehrmachcie to temat wstydliwy. Po wojnie starano się przedstawić to jako przymus, a powołanych jako ofiary wojny. Obecnie są zaliczani w poczet "polskich strat wojennych" Obok nich znaleźli się: deportowani do ZSRR, wcieleni do Armii Czerwonej, przymusowi robotnicy w Niemczech czy osadzeni w obozach koncentracyjnych. Mówi się też o nich jako o "zakładnikach" III Rzeszy. Wstępując do Wehrmachtu mieli świadomość, że jest to gwarancja bezpieczeństwa dla ich listopada 1944 r. zarządzono jednak, że polscy obywatele, którzy zadeklarowali swoją przynależność do narodowości niemieckiej, bądź korzystali z praw i przywilejów z tego tytułu mieli trafić do obozu i przymusowo pracować. Taka polityka władz była powszechnie akceptowana w społeczeństwie dobrze pamiętającym okres z 6 mają 1945 roku dopuszczono rehabilitację przed sądem grodzkim osób, które podpisały niemiecką listę narodowościową II, III, i IV kategorii. Osoby, które podpisały listę I kategorii (tzw. Reichslistę), nie podlegały przed konferencją poczdamską zakazano osobom narodowości niemieckiej przebywania na terenie ówczesnego województwa śląsko - dąbrowskiego. Po roku 1950 ówczesne władze państwa polskiego zrehabilitowały wszystkich, którzy podpisali volkslistę a nie zostali zrehabilitowani w inny Ryszard Kaczmarek "Polacy w Wehrmachcie" Wydawnictwo Literackie Kraków 2010.*Tauron Nowa Muzyka ZNAJDŹ SIĘ NA ZDJĘCIACH*Beerfest 2012 zakończony ZOBACZ ZDJĘCIA*KONKURS FOTOLATO 2012: Przyślij zdjęcia, zgarnij nagrody! fot. Fotolia Moje przyjaciółki uważają, że jestem kompletnym życiowym cudakiem i nie potrafię się odnaleźć w szarej rzeczywistości. Zupełnie jakbym z księżyca spadła. Ja mam na ten temat odmienne zdanie. Jak większość dziewczyn z mojej klasy poszłam na studia, wyszłam za mąż, urodziłam dwoje dzieci. Rodzice nie byli biedni, ale też nie na tyle bogaci, by nam wiele pomóc. Dorabialiśmy się więc wszystkiego sami i dzięki temu cieszyły nas drobnostki. Te 10 lat szybko minęło Nadal byliśmy młodzi, oboje nadal mieliśmy siły i ochotę robić karierę zawodową, za to w naszym życiu osobistym zaczęło się coś sypać. – Nie czujesz, że stajemy się sobie coraz bardziej obcy? – zapytałam męża któregoś razu, czym wywołałam na jego twarzy bezbrzeżne zdumienie. Stwierdził tylko, że nie ma pojęcia, o co mi chodzi, i że on nadal mnie kocha. Po tych słowach zamiast w usta pocałował mnie w czoło i wrócił do czytania gazety. Gdyby ktoś poprosił mnie o ocenę naszego związku, to na 100 punktów dałabym tylko 60, ze wskazaniem, że zmierza on w chłodne strefy małżeńskiego pożycia. Długo nikt nie mógłby mi zarzucić, że nie starałam się w być atrakcyjna, intrygująca, wesoła. Pewnego dnia doszłam jednak do wniosku, że nie tylko ja mam obowiązek starać się o to, żeby w naszym domu było ciepło, przytulnie i miło. Faceci nie są już głowami rodzin w pierwotnym znaczeniu tego zwrotu. Nie jest tak, że coś im się od nas należy, bo przynoszą do domu pieniądze. Dziś my, kobiety, tak samo jak oni ciężko pracujemy, podobnie jak oni znosimy stresy i wszelkie niepowodzenia zawodowe. Niestety, większość mężczyzn kompletnie to ignoruje, za to nadal oczekuje żon uśmiechniętych i opiekuńczych, które są jednocześnie praczkami, kucharkami i niańkami dzieci, które raczyli im „zrobić”. Kiedy zatem ja przestałam się starać, dom stawał się coraz chłodniejszy, aż w końcu doszło do tego, co nieuniknione. Pewnego dnia moja przyjaciółka zaprosiła mnie na kawę. – Wiesz, jest mi bardzo przykro, ale muszę ci o czymś powiedzieć... – zaczęła niepewnie. – Nosiłam się z tym już tyle czasu i zawsze powtarzałam sobie: „Jeszcze nie dziś” . – W czym problem? – spytałam nieco zniecierpliwiona. – To dla mnie trudniejsze, niż sądziłam, ale w końcu powinnaś to wiedzieć… – plątała się, więc postanowiłam jej pomóc.– Chodzi ci może przypadkiem o to, że mąż mnie zdradza? – Skąd wiesz? – zdumiała Na początku oczywiście nie miałam o niczym pojęcia, więc mieszkający ze mną casanova był przekonany, że jest oszustem idealnym. Może gdybym zwracała na niego większą uwagę, szybciej domyśliłabym się, co w trawie piszczy. Odkryłam to przez przypadek Wiosną zorganizowaliśmy w naszym domu imprezę. Jak za dawnych lat, każda para miała ze sobą przynieść alkohol i coś do zjedzenia. Wyznaczona osoba została także zobowiązana do przygotowania taśmoteki, która nie wykraczałaby przebojami poza lata dziewięćdziesiąte. W trakcie tejże zabawy ktoś zapytał mnie o Grzesia, gdzie się podział. Zaczęłam więc go szukać. Nie było go w salonie na dole, ani w kuchni, ani w łazience. W naszej sypialni też męża nie zastałam, w pokoju gościnnym również. Byłam pewna, że z przyjacielem zaszył się u naszego syna i pokazuje mu najnowszą grę komputerową. Cóż, chłopcy czasem nie wyrastają z marzeń o zostaniu kapitanem Klossem, Supermanem czy agentem 007. Gdy jednak znalazłam się pod drzwiami pokoju synka, nie usłyszałam odgłosów typowej strzelanki, a ciche pojękiwania. Zajrzałam do środka: Grześ obłapiał półnagą koleżankę ze studiów, rozłożoną na biurku naszego dziecka. Gapiłam się na nich chwilę, po czym powiedziałam: „Przepraszam” i zeszłam na dół. Według zaproszonych gości tamten wieczór był jednym z najbardziej z szałowych, które kiedykolwiek u siebie zorganizowaliśmy. Jedynymi osobami, które uważały inaczej, byłam ja, mój mąż i jego kochanka, która szybko się ulotniła. Najwyraźniej mój małżonek oczekiwał, że zrobię mu karczemną awanturę. Tak się jednak nie stało. Kazałam mu się jedynie wynieść z naszej sypialni i poprosiłam, żeby złożył pozew o rozwód. Był zaskoczony, że nawet nie podniosłam głosu, ale potulnie wykonał wszystkie polecenia. Pierwsza rozprawa została wyznaczona dopiero za kilka miesięcy Do tego czasu, jak zdecydowałam, będziemy żyli z Grzegorzem pod jednym dachem i próbowali spokojnie rozwiązać wszystko, co zawiązywaliśmy przez ostatnie dwanaście lat. Moje przyjaciółki uznały, że jestem głupia, że nie wyrzuciłam wiarołomcy i że wtedy w ogóle nie zrobiłam afery. – Przecież mogłaś tę lafiryndę wywlec za ucho z pokoju Maksia i pokazać ją wszystkim gościom! – stwierdziły. – Po co? – wzruszyłam ramionami. – Jak to po co?! Żeby mieć niepodważalny dowód, że drań cię zdradził! Podczas rozwodu byłabyś panią sytuacji! Prawdę mówiąc, kompletnie nie leżało w mojej naturze, by z krzykiem szarpać się z kimś, kogo mój mąż wolał ode mnie. – Obiektywnie rzecz biorąc – zaczęłam im spokojnie tłumaczyć – on ma takie samo prawo do wolności i wyboru jak ja. Wybrał inną. Nie jestem właścicielką swojego męża, a on moim psem, żebym przez to nabyła prawo do obicia go smyczą. – Może także chcesz równo podzielić wasz majątek?! – to była ironia, ale… – Właśnie tak zamierzam zrobić. Żebyście widzieli ich miny – To na pewno stres. Jeszcze ci przejdzie, kobieto – stwierdziła Aneta, a Karolina energicznie jej przytaknęła. Mój mąż, podobnie jak koleżanki, był zdezorientowany moją postawą. – Zawiniłem – przyznał pewnego dnia cierpiętniczym głosem. – Możemy jeszcze spróbować to wszystko naprawić. Powiedz tylko, że tego chcesz… Nie chciałam. Nie miałam zamiaru niczego naprawiać. Po co przedłużać agonię? Mama mi mówiła, jak za jej moich młodych lat chodzili po podwórkach druciarze. Naprawiali garnki, lutując w nich dziury. To starczało na kilka gotowań. Potem w tych samych miejscach co poprzednio znów wypalały się dziury, tym razem o wiele większe. Byłam pewna, że podobnie byłoby z moim małżeństwem. Takiej „dziury” w małżeńskim garnku już niczym nie da się zalepić. Fakt, niektórzy próbują, wmawiają sobie, że warto, że trzeba, dla dobra… Czyjego? Moja kobieca intuicja podpowiadała mi, że mężczyzna, którego jeszcze nie tak dawno nazywałam mężem, już umarł, a zatem powinnam godnie go pochować. Utwierdzał mnie w tym chociażby stan psychiczny jednej z moich znajomych, która rozwodzi się z mężem od czterech lat i przez cały ten czas stale przekonuje wszystkich wokół, że już niedługo puści drania w skarpetkach. Przez te 1460 dni schudła, zbrzydła i zgorzkniała. Na jej twarzy na stałe zagościł zły, jadowity uśmieszek. Ona już nie potrafi myśleć o niczym pozytywnie. Nienawiść ją posiadła całkowicie i ostatecznie. Niegdyś była wspaniałą i wszystkim przyjazną szefową działu. Natomiast teraz, gdy pojawia się w pracy, jej podwładni milkną z lękiem. Ja za to, tak jak sobie postanowiłam, jesienią rozwiodłam się z mężem szybko i bezboleśnie. No, prawie bezboleśnie. Mój niedawny ukochany ubzdurał sobie bowiem, że ponieważ jestem tak naiwna, to odda mi tylko czterdzieści procent naszego majątku. Dobroć niekiedy inni uznają za coś złego, zrozumienie za słabość, brak chęci walki za tchórzostwo. Grzegorz przekonał się jednak, że niewiele ze mną wygra Kiedy zaczął się stawiać, na rozprawie poprosiłam sędziego o krótką przerwę. Na korytarzu pokazałam mu fotkę, jak leży na biurku naszego syna i robi swoje, a pod nim świetnie widać naszą wspólną półnagą koleżankę. Wcale nie byłam taka głupia, jak niektórzy sądzili. Bo tak naprawdę zanim powiedziałam: „Przepraszam”, wyciągnęłam komórkę i z ukrycia pstryknęłam im fotkę. Tak na wszelki wypadek. Na małżeńską stypę zaprosiłam wszystkie przyjaciółki, które były na moim wieczorze panieńskim. W pewnej chwili Aneta nie wytrzymała i spytała mnie wprost, dlaczego to robię. Dlaczego nie szukałam zemsty? Dlaczego jestem taka spokojna i nie widać po mnie złości? Czemu nie rozdzieram szat i myślę tylko o tym, co mnie czeka? Pozostałe koleżanki też jedna przez drugą zaczęły wykrzykiwać, że chcą wiedzieć. Wtedy opowiedziałam im historię, którą kiedyś wyczytałam na kartach pewnej powieści o Dzikim Zachodzie: Mały indiański chłopiec zapytał kiedyś swojego sędziwego dziadka: – Jesteś szczęśliwy? – Czuję się tak, jakby w moim sercu toczyły walkę dwa wilki. Jeden jest pełen złości i nienawiści. Drugiego przepełnia miłość, przebaczenie i pokój.– Który zwycięży? – dopytywał mały. – Ten, którego codziennie karmię. Czytaj więcej prawdziwych historii:Mój syn ma romans z moją przyjaciółkąCyganka wywróżyła mi 3 małżeństwaPochodził z biednej rodziny, więc kłamał że mnie nie kochaNajpierw chciałam usunąć ciążę, ale wmówiłam mężowi że on jest ojcemWesele mojej córki było koszmarem. Wszystko przez teściową Tak się składa, że po raz kolejny proponujemy Wam okładkę z celebrytami. Droczy Czytelnicy! Tym razem pretekstem jest rozgrzewający media na całym świecie rozwód słynnej pary aktorskiej Jolie–Pitt. Jednak – jak zawsze w FORUM – staramy się znaleźć nieoczywisty klucz do głośnej historii. Nie znajdziecie więc u nas pikantnych szczegółów i opowieści o małżeńskich zdradach – tych pełno w tabloidach i kolorowych magazynach. My proponujemy Państwu opowieść o tworzeniu perfekcyjnej maszyny marketingowej pod nazwą Brangelina. Jak to się stało, że para zrzuciła z siebie początkowe odium „rozbijaczy małżeńskiego szczęścia”, by stworzyć rodzinę idealną, która zarabiała na swej popularności miliony dolarów – przeczytacie w najnowszym FORUM. Jak zawsze zaproponujemy też Państwu „Echa Polskie”, ale tym razem zupełnie nieoczywiste, bo zasadniczo oderwane od bieżącej polityki. Reporterka niemieckiego „Suddeutsche Zeitung” przyjechała do Polski, by przyjrzeć się fenomenowi opętań. Rozmawiając z kolejnymi bohaterami, psychologami i księżmi egzorcystami, rusza tropem szatana, który ostatnio nad Wisłą ujawnia się w całej swej mocy. Za nami pierwsza debata prezydencka w Stanach Zjednoczonych. Nie próbujemy dociekać, kto został jej zwycięzcą, ale zwracamy uwagę na mało znane zjawisko – im bliżej do wyborów, tym częściej pojawiają się hakerzy, atakujący amerykański system wyborczy. Kto za nimi stoi? Czy są w stanie wpłynąć na wynik wyborów? Aktywizują się hakerzy, aktywizują się także terroryści. W FORUM prezentujemy wyniki śledztwa, kto stał za ostatnimi wybuchami bomb w Nowym Jorku. Zapewne nie ci sami, co za udaremnionymi zamachami w Paryżu. Te ostatnie mówią nam jednak o ostatecznej broni, jaka została terrorystom z Państwa Islamskiego – teraz na front samobójczej walki rzucają kobiety, z natury mniej podejrzane dla wszystkich służb bezpieczeństwa. Gdy brak spektakularnych ataków i akcji pacyfikacyjnych, świat zapomina o palestyńsko-izraelskim konflikcie. Tymczasem wciąż giną w nim niewinni ludzie. Nasz reportaż z Hebronu pokazuje politykę izraelskiej armii, która ma za zadanie utrzymać Palestyńczyków w strachu – i to wszelkimi metodami. „Robimy rzeczy straszne, ale po to, żeby oni się bali i nie zaatakowali nas, Żydów” – tłumaczy młody żołnierz. Czy ta strategia się sprawdza? Czy tu jeszcze w ogóle można na zimno mówić o „strategii”? Na pewno – póki co – sprawdza się strategia handlarzy żywym towarem, którzy mamią młode Nigeryjki perspektywą dobrej pracy w Europie, by wywieźć je do Paryża, gdzie dziewczyny – z ogromnym długiem, który jakoby mają wobec sutenera – wylądować na ulicy bądź w burdelu. Kolejność jest prosta – najpierw są łamane, potem szlifują umiejętności na klientach z własnego kręgu kulturowego, by ostatecznie oszlifowane trafić do paryskiego lasku Vincennes, gdzie mogą dostąpić zaszczytu obsługi białej publiczności. Wyrwać się z tego piekielnego kręgu nie jest łatwo, ale są takie, którym się udaje. Niektóre uciekają w normalność, starając się zapomnieć o koszmarze, ale są i takie bohaterki, które angażują się w pomoc koleżankom wciąż pozostających w łapach seksgangów. Dosyć już koszmarów, prawda? Dlatego dla odprężenia proponujemy Czytelnikom wycieczkę do Castel Gandolfo. Linia kolejowa z Watykanu do letniego zamku papieży przez dziesięciolecia była najbardziej ekskluzywnym połączeniem kolejowym na świecie. Ale papież Franciszek otworzył drzwi swojego pociągu dla wszystkich chętnych. Gdy już odpoczęliśmy w papieskim zamku, przenosimy się w przestrzeni (ale, niestety, nie w czasie) do Dagestanu, gdzie do dziś praktykuje się rytualne obrzezanie dziewczynek. Prymitywnymi narzędziami, bez znieczulenia, usuwa im się łechtaczki, a nawet wargi sromowe. Choć to teoretycznie zakazane, wszyscy przymykają na to oko, by w młodej muzułmance stłumić „niebezpieczny popęd seksualny”. Tymczasem Richard Dawkins w rozmowie z „Suddeutsche Zeitung” przekonuje, że „podstawowa zasada, że seks to frajda, jest mocno wryta w nasze umysły”. I rozwija swoją teorię selekcji naturalnej, tłumacząc jednocześnie, jak zakłóca ją współczesna kultura. Mówi też, co zrobiłby, gdyby jednak spotkał kiedyś Boga. Co? Poczytajcie w FORUM! Na koniec dwa teksty z różnych powodów egzotyczne. Najpierw, dla wytchnienia, proponujemy Państwu wizytę na rajskich plażach Tajlandii, by potem zabrać Was do Kenii. Nie, nie na plażę, ale w mroki kenijskiej dżungli, gdzie kilkadziesiąt lat temu wybuchło antykolonialne powstanie Mau-Mau, lecz dopiero dziś wychodzą na światło dzienne okrucieństwa Brytyjczyków, zwalczających powstanie plemienia Kikuju. Zapraszam do lektury! Paweł MoskalewiczRedaktor naczelny

historie o zdradach małżeńskich